तमिळनाडूच्या तिरुवन्नामलाई जिल्ह्यातील एका दुर्गम आदिवासी भागातून सुरू झालेला त्यांचा प्रवास थक्क करणारा आहे. गावात शिक्षणासाठी पुरेशा सुविधा नव्हत्या, अनेक अडथळे होते. पण शिक्षणाची भूक आणि कुटुंबातील गरिबी हटवण्याची जिद्द त्यांना स्वस्थ बसू देत नव्हती. त्या कुटुंबातील पहिल्या पदवीधर झाल्या आणि नंतर त्यांनी कायद्याचे शिक्षण पूर्ण केले.
खरी परीक्षा सुरू झाली ती ‘दिवाणी न्यायाधीश’ (Civil Judge) परीक्षेच्या वेळी. परीक्षेचा दिवस तोंडावर असतानाच त्यांच्या घरात नव्या बाळाचे आगमन झाले. डॉक्टरांनी पूर्ण विश्रांतीचा सल्ला दिला होता, शरीर प्रचंड थकलेले आणि वेदनेने भरलेले होते. अशा वेळी कोणतीही व्यक्ती परीक्षा पुढच्या वर्षी देण्याचा विचार करेल. पण श्रीपथी यांनी हार मानली नाही.
बाळाच्या जन्मानंतर अवघ्या ४८ तासांत (२ दिवसांत), अंगात प्रचंड वेदना असताना त्यांनी २०० किलोमीटरचा खडतर प्रवास केला आणि परीक्षा केंद्रावर पोहोचल्या. शरीराच्या वेदनेपेक्षा मनातील स्वप्न मोठे होते. त्यांनी ती कठीण परीक्षा दिली आणि केवळ दिलीच नाही, तर घवघवीत यशाने उत्तीर्ण केली!
आज त्या तमिळनाडूच्या पहिल्या मलयली (आदिवासी) महिला न्यायाधीश म्हणून रुजू झाल्या आहेत. ज्या समाजात मुलींना शिक्षणाच्या संधी मिळणे कठीण होते, तिथून थेट न्यायालयाच्या मुख्य खुर्चीवर बसण्यापर्यंतचा हा प्रवास लाखो तरुणांसाठी प्रेरणादायी आहे.
श्रीपथी यांची ही कहाणी शिकवते की, कारणे सांगणारे कधी इतिहास घडवत नाहीत आणि इतिहास घडवणारे कधी परिस्थितीचे रडगाणे गात नाहीत.
या जिद्दी माउलीच्या संघर्षाला आणि धैर्याला मानाचा मुजरा!
ही प्रेरणादायी गोष्ट तुमच्या मित्रांसोबत आणि कुटुंबासोबत नक्की शेअर करा, जेणेकरून संकटात लढणाऱ्या प्रत्येकाला एक नवीन ऊर्जा मिळेल!
